Dogoterapia

Psy towarzyszą człowiekowi od ponad 20 tysięcy lat, a może nawet dłużej, bo różne źródła różnie to datują. Tak czy inaczej, jest to na tyle długi czas, że nasze gatunki nauczyły się współpracy.

Pies zaakceptował postawę zależną od człowieka, w efekcie tego zwierzęta posiadły doskonałą umiejetność obserwacji nas ludzi, szybko wyczuwają nasze nastroje i próbują wyprzedzać oczekiwania.

Pies zawsze jest pomocnikiem człowieka, nie wykonuje za niego pracy, pomaga policjantowi, żołnierzowi, ratownikowi, myśliwemu.

W dogoterapii nie jest terapeutą pies, tylko człowiek. To on musi mieć odpowiednie wykształcenie do pracy z pacjentem/podopiecznym, wiedzę i coś jeszcze- umiejetność podziału uwagi na to, co robi człowiek poddany terapii i jak reaguje na to pies. Dogoterapeuta musi mieć kwalifikacje, wiedzę na temat behawioru zwierząt, których pracą wspomaga się podczas terapii, ale co kluczowe, doświadczenie w codziennym byciu z tymi zwierzętami.

Kynologia uczy o rasach, które zostały stworzone na potrzeby człowieka tak, aby zwierzęta wspierały go w pracy. Mamy wiec pasterskie i stróżujące , psy do rożnego typu polowań i połowów. Szwajcarscy pasterze np. zostawiali pod opieka molosów-dużych szwajcarskich psów pasterskich swoje dzieci ufając, że są pod troskliwą opieką.

Dziś psy nadal pracują, wykorzystuje się ich węch i inteligencję do poszukiwań, pracują w służbach, nadal pomagają paść zwierzęta, pracują też jako asystenci osób niepełnosprawnych i właśnie w dogoterapii.

Psy biologicznie mają wdrukowaną czujność i zdolność obserwacji człowieka, człowiek musi „nauczyć się psa”, czytać jego delikatne sygnały, zwłaszcza jeśli chce wspomagać się jego pracą w tak wrażliwej materii jak pomoc pacjentowi.

W czym może pomóc dogoterapia?

• • • pomaga w nawiązaniu kontaktu i zbudowaniu relacji z terapeutą
    • przekierowuje uwagę w sytuacjach stresowych
    • pomaga w budowaniu pewności siebie i poczucia sprawstwa
    • nastraja pozytywnie, wywołuje pozytywnie emocje
    • motywuje do systematycznego udziału w spotkaniach terapeutycznych
    • pomaga dzieciom nawiązywać rówieśnicze relacje
    • wspomaga komunikację
    • uczy wrażliwości i uważności
    • uczy regulacji emocji

Dla kogo jest dogoterapia?

Dla tych, którzy maja wskazania do pracy z psychologiem czy innym terapeutą, czyli np.:

• • dla dzieci i dorosłych z niepełnosprawnością

  • dla dzieci wycofanych, nieśmiałych, z problemami w nawiązywaniu relacji rówieśniczych

  • dla osób z depresją, w sytuacji traumatycznej

  • dla osób ze spektrum autyzmu

  • dla osób z deficytami uwagi

  • dla osób z zaburzeniami integracji sensorycznej

  • dla osób z problemami w komunikacji

Dla kogo nie jest wskazana ta metoda terapii?

• • dla osób z alergią na sierść zwierząt

  • dla osób z kynofobią

  • dla osób charakteryzujących się występowaniem niekontrolowanych, silnych impulsywnych i agresywnych zachowań

 

Nie każdy pies nadaje się do terapii, ale też formy terapii bywają różne i może być tak, że super terapeutyczne zwierzę dla pacjenta indywidualnego, nie sprawdzi się w grupce dzieci.
Mając już kilkudziesięcioletnie doświadczenie w hodowli i wychowaniu psów, mieszkając i pracując z nimi, mogę czuć się kompetentnie, angażując te zwierzęta w pracę terapeutyczną. Zawsze jednak poddaję je długofalowej i bieżącej obserwacji pod kątem aktualnego stanu psychicznego i kondycji zdrowotnej.

Psy są pod stała opieką weterynaryjną, szczepione, zabezpieczone przed pasożytami wewnętrznymi i zewnętrznymi, corocznie kwalifikowane jako zdolne do pracy w dogoterapii.